Lenarczyce to wieś leżąca w północno-wschodniej części gminy Obrazów, sąsiadująca z malowniczą doliną rzeki Opatówki. Znajdujący się tu stary kamieniołom jest doskonałym miejscem do ćwiczeń z geologii tej krainy podobnie jak kamieniołomy w Międzygórzu i Kleczanowie. Eksploatowano z niego kwarcyty kambryjskie. Gdybyśmy zdjęli zewnętrzną warstwę ziemi z tej krainy, to okazałoby się , że znajdują się pod nią utwory skalne .Geologicznie są one spokrewnione z Górami Świętokrzyskimi - zaliczanymi do najstarszych w Europie.Pochodzą z okresu kambryjskiego ery paleozoicznej. Obrazowszczvzna buła wtedy morzem o zmieniającej się co pewien czas głębokości.

W kamieniołomie lenarezyckim spotkać można z epoki górnokambryjskiej skorupiaki - ramienionogi i skrzydłonogi w formie zlepieńców. Wśród kwarcytów górnokambryjskich widuje się m. in. zlepieńce trylobitów i szkarłupni. Płytkie Morze Świętokrzyskie (mające wtedy łączność z Morzem Skandynawskim) nadal istniało na początku okresu ordowickiego. W Lenarczycach i niedalekim Międzygórzu widoczne są, pochodzące z tego czasu piaski o zielonym odcieniu (od zawartego w nich glaukonitu). W piaskach trafiają się ramienionogi Obolus siluricus. Pod koniec okresu ordowickiego wypiętrzyły się Góry Świętokrzyskie, stając się na pewien czas lądem, który na początku następnego okresu gotlandzkiego pogrążył się znowu w morzu, tym razem głębokim i rozległym. Na dnie, czyli na wcześniejszych osadach ułożyły się warstwy żółtych i ciemnych iłołupków ze szczątkami zwierzątek zwanych graptolitami, skorupek małżów i głowonogów. Pod koniec okresu gotlandzkiego morze ustąpiło i Góry Świętokrzyskie stały się lądem, a właściwie dużą skalistą wyspą. Również Obrazowszczyzna znalazła się na tej wyspie. Powierzchnia Gór w następnych okresach ulegała niszczeniu i jakby ścieraniu, choć geologicznie okolice Obrazowa były - w stosunku do innych regionów Sandomierszczyzny - ustabilizowane. Epoka lodowcowa osadziła na niej morenę denną (warstwy piaszczystej gliny wypełnionej żwirem i drobnym kamieniem).Pod koniec epoki lodowcowej, wiejące wskutek różnicy temperatur, silne wiatry przy kryły dużą połać Sandomierszczyzny drobniutkim pyłem, który osiadł na stepowych zboczach (reliktową roślinność stepową na suchych i nasłonecznionych miejscach możemy spotkać na tym terenie jeszcze dzisiaj) tworząc grubą (20-30.metrową) warstwę urodzajnej gleby lessowej. Na niej - ale już później, wskutek rozkładu roślinności i procesów glebowych - powstał czarnoziem - najurodzajniejsza gleba, której warstwa z biegiem czasu, wskutek silnej erozji i niewłaściwej gospodarki człowieka, niestety chudła, a w końcu znikła. Gruby płat lessu jednak pozostał, do dziś tworząc znakomite środowisko glebowe dla prawie wszystkich roślin uprawianych w Polsce.

Nie dziwi więc, że człowiek ochoczo osiedlał się na tej przyjaznej mu ziemi już kilka tysięcy lat temu.

Jednak Lenarczyce, jako zorganizowana wieś, występują dopiero w XII w. Ich założycielem miał być rycerz Leniam lub Leniarda - była to więc wieś rycerska. Długosz wspomina ją pod nazwą Rynarczyce. W 1674r.dziedzicem Lenarczyc (wtedy Lenarcic) był Jan Piasecki. Na sejmie w roku 1766 stany Rzeczypospolitej dozwoliły Adamowi Podoskiemu, podkomorzemu różańskiemu, zamiany dóbr narodowych: "Brzeskiej Woli i innych na dobra jego dziedziczne Niedomice i inne w pow. pilzneńskim, jako też Lenarczyce w pow. sandomierskim leżące". Do zamiany tej najprawdopodobniej nie doszło. Wg "Słownika Geograficznego Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich" z 1884 r. dowiadujemy się, że w 1827 r. wieś miała 25 domów, w których mieszkało 108 mieszkańców, a przeszło sto lat temu w Lenarezycach było 899 mórg ziemi, w tym do włościan należało 24s; domów mieszkalnych było 30. Wspomina się też o wiatraku.

Znaczniejszych wydarzeń historycznych w Lenarczycach nie odnotowano. W czerwcu 1809 r stacjonował tu austriacki korpus generała Mohra przed atakiem na Sandomierz, którego bronił z polskimi oddziałami generał Michał Sokolnicki. Działania frontowe - i to bardzo krwawe - wróciły tu na początku listopada 1914 r., kiedy na polach Obrazowszczyzny i w dolinie Opatówki rozegrała się wielka bitwa między wojskami rosyjskimi a austriackimi. Następny czas wojenny przypadł w 1944 r.kiedy front stał w pobliżu przez 5 miesięcy.