Jedna z najstarszych wsi regionu sandomierskiego. W 1185 r. należała do Mikołaja Bogorii, który przeznaczył ją na uposażenie klasztoru cysterskiego w Koprzywnicy. Już wtedy była to dobrze zagospodarowana wioska; miała swój las i dla zakonników stanowiła ważny element ich majątku. Gleby zdanowskie cechowała wysoka urodzajność. Przede wszystkim uprawiano tu pszenicę na potrzeby klasztoru.
Przez kilka stuleci życie w Zdunowie płynęło spokojnie - zgodnie z rytmem przyrody. Mieszkańcy wsi pracowali, oddając część swoich dochodów Koprzvwnicy i starostwu. Źródła historyczne podają, że w 1576 r. wsie: Kleczanów ( wówczas Kliczanów ), Zdunów, Dębiany - jako własność klasztorna - zobowiązane były płacić do zamku sandomierskiego (w ramach dochodów sandomierskiego starostwa) sep żytnią i owsianą. Przytaczam tę informację dlatego, że niewiele zapisków, z tak odległych czasów, zachowało się o Zdanowie. Na piśmie utrwalano zazwyczaj tylko powinności chłopskie.
Po kasacie zakonu cystersów w Koprzvwnicy, Zdanów przeszedł w prywatne ręce. Często zmieniał właścicieli - był sprzedawany, dziedziczony, dzierżawiony. Przez pewien czas należał do rodziny Roplewskich.
W okresie międzywojennym dwór zdanowski przeistoczył się w rolniczy zakład doświadczalny, który na około stu hektarach prowadził prace badawcze, mające na celu podniesienie poziomu sandomierskich upraw /od 1927 do 1970 r. filia Instytutu Upraw, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. po 1970 r. Stacja Nasienno-Szkółkarska!. Działalność tej placówki musiała dać dobre rezultatu - miejscowi do dziś wspominają ją pozytywnie.
Na uwagę zasługuje 6-hektarowy park krajobrazowy z zachowanym układem i zespół dworski.
Wieś zajmuje prawie 150 ha, w tym użytki rolne stanowią 369 ha, a park podworski - 6 ha.